اشعار

من آن مجـاهـد نـسـتوه خـردسال اسیرم            که شمع محفل آزادگی‌ست روی منـیرم

پیـام خـون خـدا خیزد از زبان خـموشم            که سیّدالـشهـدا را به شهـر شـام سفـیرم

رخم کبود زسیلی به چشم دوست چراغم            قدم کمان ز فراق و به قلب خصم چو تیرم

پناه هفت سپهـرم، که گـفـته دخت یتیمم؟            شفیعۀ دو سرایم، که خوانده طفل صغیرم؟

عزیز فـاطـمـه هـسـتم ز عزّتم نشود کم            اگر چه در دل شب گوشۀ خرابه بمیرم

چه باک اگر که به سنگم زنند، نخل کمالم            چه غم ز سلسلۀ روبهان، که دختر شیرم

مـرا به شـام نـبـیـنـیـد در لـباس اسارت            که تا خداست خـدا، بر تمام خـلق امیرم

پـیـام‌آور خـون شـهـیـد تا صف حـشـرم            ز سیـّدالـشـهـدا باشد این مـقـام خـطـیرم

عدو به چشم حقارت نظاره کرد به حالم            خبر نداشت که حتی فرشته نیست نظیرم

یـزید داد مـرا جا به روی خـاک خرابه            به زعم آن که شمارد میان خلق، حقیرم

کجاست تا نگرد در همین خرابه ز عزّت            پناه طفل صغـیر و مطاف شیخ کـبیرم؟

به سنّ کوچک من منگرید کامدم اینـجا            نه دست زائر خود، بلکه دست خلق بگیرم

اگر چه آمـده مـشهـور نـام من به رقـیّه            به‌سان فاطمه در عزّت و جلال، شهیرم

قـسم به دامـن پـاک حـسین‌پـرور زهـرا            که من عزیزم و ذلّت ز هیچ کس نپذیرم

خدا گواست کتک خوردم التماس نکردم            مگر نه دخـتر نـامـوس کـردگار قـدیرم

ز سوز سیـنۀ من گُل کند کلام تو(میثم)            سـروده‌های تو باشد تـرانه‌های ضمیرم

لـیـلـهٔ قـدرم و تـنهـا سـحـرش را دارم            پدرم نیست در آغوش و سرش را دارم

دخـتـر شـاهـم و اما فـقـط از این دنـیـا            پـای زخـمی‌شده و چشم ترش را دارم

خـواسـتـم پـر بـزنـم زود بـه یـادم آمـد            من از آن بال فـقـط چند پرش را دارم

بــزنـد یـا نــزنـد فــرق نــدارد شــلاق            طاقـت سخـتی هر درد سـرش را دارم

شهر را یک‌تنه با گریه به هم می‌ریزم            نـوهٔ فـاطـمـه هـسـتم جـگـرش را دارم

سرزده آمده مهمان و در این استـقـبال            گیسویی تا که شود فرشِ سرش را دارم

من نگویم چه شده چون خبرش را داری            تو نگو از لب خـونین خبرش را دارم

عمه! باید بروم وقت خـداحافظی است            نگـرانـم نـشوی! هـمـسـفـرش را دارم

سخت است وقتی روضه وصف دختری باشد            حالا تصور کن به دستش هم، سری باشد

حالا تصور کن که آن سر، ماهِ خون‌رنگی            در هـاله‌ای از گـیسویی خاکستری باشد

دخـتر دلـش پـر می‌کـشد، بابا که می‌آیـد            موهـای شـانه‌کرده‌اش در معجـری باشد

سخت است هم شیرین‌زبان باشی و هم  فکرت            پـیـش عــمـوی تــشـنــۀ آب‌آوری بـاشـد

با آن‌همه چشم‌انتظاری باورش سخت است            سهـمت از آغـوش پـدر تنهـا سری باشد

شـلاق را گـاهـی تـحـمل می‌کـنـد شـانـه            امـا نه وقـتـی شـانـه‌هـای لاغـری بـاشد

خواهرتر از او کیست؟ او که، هر که آب آورد،            چـشمـش به دنـبـال عـلی‌ اصغـری باشد

وای از دل زینب که باید روز و شب انگار            در پیش چشمش روضه‌های مادری باشد

وای از دل زینب که باید روضه‌اش امشب            «بابا! مرا این بار با خود می‌بری؟» باشد

بابا! مرا با خود ببر، می‌ترسم آن بدمست            در فکـر مـهـمانی و تـشت دیگری باشد

باید بـیـایم با تو، در بـرگـشت می‌تـرسم            در راه خـار و سنـگ‌های بـدتـری باشد

بـاید بـیـایم با تو، آخـر خـسـته شد عـمه            شاید برای او این شبِ راحت‌تری باشد؟

نمی‌دانم چرا دردِ دلـم، درمـان نمی‌گیرد            غم هجرانِ جان‌فرسای تو، پایان نمی‌گیرد

من از سختیِ دردِ دوری‌ات دق می‌کنم آخر            فراقِ تو به من یک لحظه هم آسان نمی‌گیرد

برای خشکی چشمم علاجی نیست جز گریه            کویر من به هر در می‌زند، باران نمی‌گیرد

تو را دنیا گرفت از من، عجب دنیای نامردی!            چرا مردی از این بی‌معرفت تاوان نمی‌گیرد

اگر بودی، اقلّاً این گدایت سرپناهی داشت            دل سرگشته‌ام بی‌تو سر و سامان نمی‌گیرد

هزاران بار عهدم را شکستم، مایۀ ننگم            تمام شهر از من حس اطمینان نمی‌گیرد

گـناه آمد، تـمام اعـتبارم را گرفت و برد            که حتی سایۀ من از خودم فرمان نمی‌گیرد

بیا از شرّ شیطانی به نام «من» رهایم کن            تو که باشی کنارم، این‌قَدَر میدان نمی‌گیرد

وَ قَدْ أَفْنَيْتُ عُمْرِى، عمر من در خواب غفلت رفت            تو کاری کن، اجل بی اذن تو که جان نمی‌گیرد

خلاصه با همین آلودگی‌ها، دوستت دارم            برای هیچ‌کس قلبم به این میزان نمی‌گیرد

خمارم، میل انگور ضریح مرتضی دارم            شرابی در حد این بادۀ جوشان، نمی‌گیرد!

میان صحن حیدر از سر عالَم کلاه افتاد            کدامین چشم‌ها را برق آن ایوان نمی‌گیرد

رگ خواب منِ دلتنگ، دست دختر شاه است            برات کـربلا را جز رقیه‌جان نمی‌گیرد؟

جهان می‌سوخت وقتی دختر از بابا بغل می‌خواست            که بی‌آغوش، حس عاطفه جریان نمی‌گیرد

خدا را شکر دیگر خیزرانی هم مزاحم نیست            لبش را لحظه‌ای از آن لب و دندان نمی‌گیرد

گُر گرفتم، سوختم، در شعله‌ها تب کرده‌ام            آفـتابـا از عـطش جان را لـبالـب کرده‌ام

من خودم دیدم که لبهای تو را با چوب زد            هرچه با لبخـند تو کـردند با لب کرده‌ام

تـشـنـۀ جـام بـلا بودن بـرایم بهـتر است            پس برای دیدنت خود را مقـرّب کرده‌ام

من به چشمم قول دادم خواب می‌بینم تورا            روز را با وعـدۀ دیـدار تو شـب کرده‌ام

این گره کور است اما سعی خود را می‌کنم            با سرِ انگـشت مـویم را مـرتب کـرده‌ام

مقتل خود را نوشتم جای دفتر روی خاک            با سرانگشت قلم، خون را مرکب کرده‌ام

قامتم خـم شد اگر، مگـذار پای پـیـری‌ام            بلکه در غـم اقتدا بر عمّه زینب کرده‌ام

ابری گذشت و گفت که دریا رقیه است            طوفان وزید و گفت که صحرا رقیه است

کوهی قیام کرد و به طوفان و ابر گفت            این کوه، این شکـوه، هـمـانا رقـیه است

رد شد نسیم و گفت که من روح‌بخشم و            اثـبـات می‌کـنـم که مـسـیـحا رقـیـه است

در کوی عشق حرف صغیر و کبیر نیست            زیـنب در این مـقـام سـراپـا رقـیـه است

کـوچـک‌تـرین مـحـجـبـۀ خـانـۀ حـسـین            آئـیـنـۀ نــجــابـت زهـــرا رقــیــه اســت

سـقــا دلــیـل شــادی قـلـب رقــیــه بــود            پس دلـخـوشی حـضرت سـقا رقیه است

باب الـحـوائـجـان حـرم وقـت رفـع غـم            نامی که می‌بـرنـد به لـب‌هـا رقـیه است

در این قبیله هر که به کاری‌ست ملـتزم            حـلّال مـشـکـلات شـدن بـا رقــیـه است

مـا نــوکــران طـایــفـۀ عــشــق تـا ابــد            ذکری که هست بر لبـمـان یا رقیه است

روح بزرگش دمیده‌ست جان در تن کوچک من            سرگرم گفت و شنود است او با من کوچک من

یک لحظه از من جدا نیست بابای خوبم، ببینید            دستان خود حلقه کرده‌ست بر گردن کوچک من

می‌خواستم از یتیمی، از غربت خود بنالم            دیدم سر خود نهاده‌ست بر دامن کوچک من

در این خزان محبت، دارم دلی داغ‌پرور            هفتاد و دو لاله رُسته‌ست از گلشن کوچک من

از کربلا تا مدینه گل‌فرش داغ دل ماست            با ردّ پایی که مانده‌ست از دشمن کوچک من

دنیا چه بی‌اعتبار است در پیش چشمی که دیده‌ست            دارالامان جهان را در مأمن کوچک من

آنان که بر سینه دارند داغ سفر کرده‌ای را            شاخه گلی می‌گذارند بر مدفن کوچک من

کنون که داغ تو بر سنگ‌ هم اثر بگذارد            چه مرهمی ز غمت عمّه بر جگر بگذارد

برو بهشت که جبریل جای خشت خرابه            برای زیـر سـرت بـالـشی ز پَر بگذارد

سه سال داری و صد زخم، باید عمه‌ات امشب            برای غـسل تنـت وقـت، بیـشتر بگذارد

کجاست فاطمه تا بازوی شکـسـته ببـیند            علی کجاست به دیوار غصه سر بگذارد؟

منم حسین و تو عباس، پس رواست که عمّه            کـنـار پـیکـر تو دست بر کـمـر بگذارد

تـن کـبـود تـو را بـین قـبـر مـی‌نـهم اما            هـلال قـامـت رنـجـیـده‌ات اگـر بـگذارد

کنار عمه بمان؛ من نمی‌گذارم از این پس            در این خرابه کسی با تو سربه‌سر بگذارد

بمـان عـزیز دلـم قـول می‌دهـم نـگـذارم            دوبـاره چـوب، قـدم بر لبِ پـدر بگذارد

خودم به پای خودم می‌روم دوباره به بازار            کـفن بـرات بگـیرم، سـنـان اگر بگذارد

سری غرق در خـون، گـلویی بریده            بـمـیـرم سـر تـو چـه رنـجـی کـشیده

لـبی سـرخ و پـرپـر، لـبی پـاره پاره            چه مویی! پریشان، چه رنگی! پریده

چه بـابـای خـوبی! ز عـالم سری تو            کـسـی بـهـتـر از تـو، نـدیـده نــدیـده

نگاهت چو خورشید، گرم است و گیرا            کـه بـر شــام تــارِ، دلِ مـن دمــیــده

رسیدی تو آخر، نه با پا، که با سر!            غــم و شــادی‌ام آه در هــم تــنــیــده

رخ دخـــتــرت مــثـلِ مــاهِ گـرفــتـه            قـد دخـتـرت چـون هــلالـی خـمـیـده

فــدای ســرت زخــم‌هــای تــن مــن            کـه اشـکـم بـرای تـو تـنـهـا چـکـیـده

صــدایـم گــرفـتــه! دعــایـم گـرفـتـه            نـفـس‌هـای مـن شـد، بــریـده بـریـده

شده محـفـل ما، «پدر_دختری» باز            کــنــار ســـرت دخــتــرت آرمــیــده

شاعر برای گفتن از این غم کمک می‌خواست            روضه برای شرح این ماتم کمک می‌خواست

آنقدر روی پیکـرش زخـم و کـبودی بود            مرهم برای زخم از مرهم کمک می‌خواست

از راه رفـتـن‌هـای او چـیزی نـمی‌گـویـم            گاهی برای ایستادن هم کمک می‌خواست

آتش میان خـیـمه‌هـا افـتـاد و از آن روز            شانه میان گیسوی درهم کمک می‌خواست

در خاطرش آمد رباب آن روز از باران            حتی به قدر بارشی نم‌نم کمک می‌خواست

یـاد مـدیـنـه زنـده شـد در کـنـج ویــرانـه            عمه برای غسل او آن دم کمک می‌خواست

یـادش بخـیـر آن روز آخـر مــادر پـیـرم            از من برای نصب یک پرچم کمک می‌خواست

"آب زنید راه را هین که نگار می‌رسد"            دختر مرتضی علی، فاطمه‌وار می‌رسد

زانوی شاهزاده‌ها هست ركاب محملش            با چه شكوه و شوکتی کوه وقار می‌رسد

هاشمیان به گرد او، فاطمیات پشت سر            قامت عصمتش در این حصن و حصار می‌رسد

دار و ندار فاطمه، گوهر ناب مصطفی            به كـربـلا حسین با دار و نـدار می‌رسد

خامس آل پنج تن، همره طفل شیرخوار            زودتر از روز دهـم سـر قـرار می‌رسد

شانۀ آسـمـانـیـان، محـمـل دخـتران شده            چه نازدانه دختری به این دیار می‌رسد

گرد و غبار این زمین تا نرسد به معجری            بال فرشته از یمـین یا که یسار می‌رسد

رونق کـار مـأذنـه، رکن شـباب هاشمی            وارث هـیـبت نـبـی، یکّـه‌سوار می‌رسد

"رونق باغ می‌رسد، چشم و چراغ می‌رسد"            "عنبر و مشک می‌دمد" دولت یار می‌رسد

وزیر اعـظـم حـسـین آیـۀ محـكم حـسین            صاحب پرچم حسین آن جلودار می‌رسد

آن سوی دیگر از زمین، نیزه و تیغ آبدار            ارتش زمـهـریـرهـا چـند هزار می‌رسد

رفت قرار ناگهان، از دل خواهر حسین            در نظرش همه جهان تیره و تار می‌رسد

پـرده کـنـار مـی‌رود، واقـعـۀ روز دهـم            صحنه به صحنه از دل گرد و غبار می‌رسد

"چاک شده است آسمان غلغله‌ای‌ست در جهان"            دید ز هر طرف غمی همچو شرار می‌رسد

دید كه از جور فرس، چه استخوان‌ها كه شكست            نالـه و بـانگ قـاسـمِ لالـه‌عـذار می‌رسد

حلقه زدند کوفیان دور حسین و اکبرش            صدای طبل شادی و داد و هوار می‌رسد

طفل به دست آسمان، بود و صدای خنده از            لشكر شامیان بر این طرز شكار می‌رسد

لحـظۀ تـلخ حـادثـه چکـمۀ نونـوار شمر            همره کهنه خنجری سرکش و هار می‌رسد

گوشه به گوشه آسمان سرخ‌تر از خون گلو            پنجـۀ شمر و زلف او! آخرکار می‌رسد

وقت نفس نفس زدن، زمان دست و پا زدن            نـالـۀ «یا بُـنَیَّ» از گـوشه کنار می‌رسد

"آب زنـید راه را"، مادر او به قـتـلگـاه            با پر و بال زخمی و حالت زار می‌رسد

گوش زمین و آسمان می‌شنود در آن زمان            آه صـدای پـای آن چـنـد سـوار می‌رسد

چشم حسین بسته شد، قوم هراس شد جسور            موقع غارت از حرم، وقت فرار می‌رسد

بیابان با وجود تو برای ما بیـابان نیست            کسی که با تو می‌آید سفر، دیگر پریشان نیست

کنار تو کسی دلواپس خار مغیلان نیست            بیابان گردمان کردی، ولی زینب پشیمان نیست

اگر دربدر کوه و بیابانم کنی، عشق است            اگر زخمیِ صد خار مغیلانم کنی، عشق است

پریشانم کنی عشق است، حیرانم کنی عشق است            اگر دنبال معشوق است دل، دنبال سامان نیست

بپرسی جای جای کربلا را شرح خواهم داد            بپرسی مو به موی ماجرا را، شرح خواهم داد

مسیر کوفه تا شام بلا را شرح خواهم داد            هر آنچه از تو پنهان نیست، از من نیز پنهان نیست

برادر جان تو ثـارالله و ثـارالله دیگر من            حسینِ قبل خنجر تو، حسین بعد خنجر من

تجلی می‌کنم در تو، تجلی می‌کنی در من            شهادت یا اسارت هر دو آغاز است، پایان نیست

بنه پا بر زمین این خاک‌ها مشتاق و لبریزند            تمام دختران یک یک مژه بر پات می‌ریزند

نباید هم به مهمان‌داری‌ات این قوم برخیزند            چرا که خلق می‌دانند صاحب خانه مهمان نیست

مـیـان کـاروان تو نـدیـدم غـیر زیـبـایـی            جـوانـان رشـیـد و نـونـهـالان تـمـاشـایی

به همره بار گل آورده‌ام آن هم چه گل‌هایی!            غلط گفته هر آنکه گفته این صحرا گلستان نیست

نقاب افکن مرا با مظهرِ حق رو‌به‌رو گردان            طنابی گردن زینب ببند و کو به کو گردان

همانگونه که مردی از شهادت نیست روگردان            به پای تو زنی هم از اسارت روی گردان نیست

محال است از میان خیمه آه سرد برخیزد            ز کوه صبر من حتی نشان درد برخیزد

اگر زن شیرزن باشد، به جنگ مرد برخیزد            بجنگم با سنان؟ هرگز! سنان که جزو مردان نیست

به زیر سایبانِ قـد و بالای تو می‌خـوابیم            من و این کاروان از چشمۀ فیض تو سیرابیم

نه اینکه دست ما دور است از آب و پی آبیم!            فراتِ بی لیاقت لایق لب‌های طفلان نیست

چه خوشبخت است طفلی که به حلقومش نگات افتد            چه خوشبخت است آن کس که روی نعشش عبات افتد

یکی با لب، یکی با دل، یکی با سر به پات افتد            دل سلطانِ عالم را به دست آوردن آسان نیست

به طفلان تو گریه بر پـدر کردن نمی‌آید            به زینب معجر پاره به سر کردن نمی‌آید

برادر جان به ما اصلاً سفر کردن نمی‌آید            کسی در خیمه‌های ما به جز شش‌ماهه خندان نیست

صدا زد: آی مردم این شهید ما مسلمان است            بزرگِ خاندانم را نمی‌بینید عریان است؟!

جواب قاریِ قرآنِ زینب، بوسه باران است            جواب قاریِ قرآنِ زینب، سنگباران نیست

مـی‌رسـد دیـگـر بـه امّـیــد خــدا            مـیـهـمـان کـوفـه سـمـت کـربـلا

کـاروان مـاه و کـوکـب می‌رسـد            عـمـۀ ســادات زیـنـب مـی‌رســد

مـی‌رسـد زیـنب ولی با احـتـرام            نه خـبــر از هـلـهـلـه نه ازدحـام

کوفیان! این شأن مهـمان‌ها نـبود            جای مهـمـان در بـیـابـان‌ها نبود

با چه رویی دشمن مهمان شُدید؟!            سـدِّ راه یـوسـف کـنـعـان شدید؟!

اشک‌های نخل‌ها هم جاری است            کوفیان! این رسم مهمانداری است؟

زینب امـا در دلـش امّـیـد داشت            کاروانی مملو از خورشید داشت

با علی اکبر، عـقـیـله غم نداشت            تا که بود عباس چیزی کم نداشت

خـیــمــۀ او قــبــلـۀ افــلاک بـود            دور خـیـمه چـشـم‌های پـاک بود

کی سخن از غارت و تاراج بود            آبِ نــهــر عــلــقـمـه مَــوّاج بود

کی رباب اندوه در رخساره داشت؟!            شیرخواره داشت و گهواره داشت

تا که سقا بود قـلـبـش خـون نبود            نـغـمـۀ لالایی‌اش مـحـزون نـبود

کــاروان وقــت ورود آرام بــود            نه خـبر از سنگ، نه از بام بود

وای اگر خولی به این صحرا رسد            یــا صــدای نــالــۀ زهــرا رسـد

وای از بی‌تــابـی طـفــل ربــاب            وای از سوز عطش از قحط آب

وای اگر چشم سه ساله، تر شود            یا که خـیـمه بی عـلی اکـبر شود

وای اگر سخـتی بـبـیـند دخـتری            وای اگر آتـش بـگـیرد معـجـری

آه اگر که سر جـدا باشی حـسین            یا به زیر دست و پا باشی حسین

نیزه و تـیر و کمان با ما چکار؟            خولی و شمر و سنان با ما چکار؟

خـیـمه بر پـا شد امـان از نـیـنوا            بوی خـون می‌آید از کرب و بلا

وای از غـم‌های عـاشورا حسین            یا حسین و یا حـسین و یا حسین

در بیابانی از عـطش لبـریز            کــاروانــی غــریـب مـی‌آیـد

از لـب هـر کـجـاوه‌ای بـا آه            نــالــۀ یــا مـجــیـب مـی‌آیــد

کـاروانی ز مـکـه بـرگـشـته            آمـده تـا کـه حـج تـمـام کـنـد

کـعــبـه دنــبـال قــافـلـه آیــد            تا به این قـبـلـه اسـتـلام کـند

پای خورشید خسته تاول زد            بسکه دنـبـال نـور قـافله بود

آسمان با تمام وسعت خویش            خـاک پـای عـبور قـافله بود

کربلا در دلش چه غوغایی‌ست            کـه بـهــارش ز راه مـی‌آیــد

بـرسـانـیــد بـی‌ پــنــاهـان را            به جـهـانْ تـکـیـه‌گـاه می‌آیـد

بر تن نـاقـه‌ها حـریر بهشت            گـرمـی آفــتــاب بـی‌تـأثــیـر

مشک‌ها سلـسـبیل می‌بـردند            بـادهـا بـود تـحـت امـر امیر

دور مـاه قـبـیـله وقت نـزول            آسـمـانی پُر از مـحـارم بـود

لـشـکـری تا فـدای او بـشـود            فـقـط از او اشـاره لازم بـود

چـه صـفـی بـسـته‌اند زانوها            تـا رکـاب پـرِ عـقـیـلـه شوند

هــیـجـده تـا سـتـاره آمـده‌انـد            سـایـه‌سـار سرِ عـقـیله شوند

آفــتــاب آمــده بــه پــابــوسِ            مـاه در پـردۀ حـیـای حـسین

اولـیـن بـار می‌رسـد امـروز            پای زینب به کربلای حسین

کربلا، کاروان گـلـشن نـور            عـطـر شهـر مـدیـنه آوردنـد

نـکـهـت بـوسـتـان زهـرا را            با ربـاب و سـکـیـنـه آوردند

ای زمین! همره مه و خورشید            آسـمـانی سـتـاره آمـده اسـت

کربلا حضرت رباب اکنون            همره شیر خـواره آمده است

کـربـلا! یـاد داری آن‌وقـتـی            که علی پا در این زمین بگذاشت

از غم غربت حسین گریست            بذر گریه به خاک تو می‌کاشت

کـربـلا! زینب آمـده سـویـت            همره دوگلی که بس خوشبوست

این دودسـتـه گـلی که آورده            به حضور امام، هدیۀ اوست

گر کـویر تو می‌شود گـلزار            گـل یـاسـیـن و یـاسمن دارد

بـهـر ایـثــار در ره تـوحـیـد            دو گل از گلشن حـسن دارد

عجبی نیست گرکه این وادی            غرق غم گشت و در خروش آمد

این ابوفاضل است عباس است            که در اینجا علم به دوش آمد

هاشمی طلعتی که آمده است            وجـنـاتـش بُوَد چو پـیـغـمبر

می‌رسد آن زمان که می‌گردد            اربــاٌ اربــا تـن عـلـی‌اکـبــر

در بیـابـان روشـنت از دور            یک سیـاهی سـوار می‌بـینی

بهر چندین گل و صنوبر و یاس            این‌هـمه نـیـزه‌دار می‌بـیـنـی

گرچه زینب تـمـام غـم‌ها را            در مـســیــر الــه مـی‌بـیــنـد

وای از آن لحظه‌ای که در اینجا            گــودی قـتــلـگــاه مـی‌بـیـنـد

چه بگویم که هجـمـۀ غـم‌هـا            به «وفایی» نمی‌دهد مهـلت

تا که زیـنب کـنـد عـزاداری            تـازیـانـه نـمی‌دهـد فـرصـت

خـیـر را من بـهـر نـابـودی شر آورده‌ام            خــانــدانـم را بـه امــداد بــشــر آورده‌ام

بــا بــروز آشـکـار وجــه ثــارالـلـهـی‌ام            کــربـــلا را از دل تـــاریــخ درآورده‌ام

داغ، هرچه دارد این صحرا خریدارم به دل            دل که جای خود برای دوست سر آورده‌ام

نامه‌هایی که فرسـتـادند هـمراه من است            کودکان را از جـفاشان بی‌خبر، آورده‌ام

چه نیازی هست به خورشید و ماه کربلا            کاروانی با خود از شمس و قمر آورده‌ام

بعـد عـبـاسـم بـنـا دارم عـلـمـداری کـنـد            خـواهـرم را بیشتر از این نظر آورده‌ام

اکـبرم را، اکـبرم را، اکـبرم را، اکـبرم            آن‌که از جان خواهم او را بیشتر آورده‌ام

کاش شرمنده نگردم آخرش پیـش رباب            اولین بار است اصغـر را سفـر آورده‌ام

تا نـبـیند صورت حـوریـه‌هـا را آفـتـاب            از مـلائک سایه‌ای از بـال‌و پر آورده‌ام

چـه بـلایـی قــراره ســرم بـیـاد؟            نـمی‌خـوام اشـک بــرادرم بـیـاد!

چــرا بــایـد وسـط خـیــمــه زدن            صــدای نـــالــۀ مـــادرم بــیــاد؟

نگـا کـن بـچـه‌ها تـرسیدن حسین            همشون تو شک و تردیدن حسین

ایـنـا از بـرگ گـلـم لـطـیـف‌تـرن            تا حالا رو خاک نخوابیدن حسین

خـودتـم می‌دونی پا به پـات مـیام            مـثـل سـایـه دنـبـال عـبـات مـیـام

مگه زینب مـیـتـونه رهـات کنه؟            قـتـلـگـاهـم که بری بـاهـات میام

حـاضـرم سـرم بـره، سـر تـو نه            پـیکـرم کـبـود شـه، پـیـکر تو نه

مـگـه تـرسـی دارم از تـازیـانـه            بــزنــن ولــی بـــرابــر تـــو نــه

خاک اینجا بوی خون میده حسین            آخـر کـارو نـشـون مـیده حـسـین

نمی‌خوام تو باشی اون کشته‌ای که            زیر سـم اسـبا جون می‌ده حسین

كوی امید و كعـبۀ احـرار، كربلاست            معراج عشق و مطلع انوار، كربلاست

باد صبا ز من به كـلـیم این خـبر بـبر            با او بگو كه موقـف دیدار كـربلاست

گـر طـالـب تـجـلـّی انــوار ســرمـدی            بشتاب زآن‌كه جلـوه‌گه یـار كربلاست

آنجا كه با تمام جلال و جـمال خویش            سلطان عشق گـشته پدیـدار كربلاست

ای خسته از تطاول هجران! به هوش باش            میعاد وصل و منزل دلـدار كربلاست

خواهی اگر كه محـرم سرّ ازل شوی            با ما بیا كه خلـوت اسرار كـربـلاست

لحظۀ پـر زدن ما به نظر نزدیک است            راه عرش از دل صحرا چقَدَر نزدیک است

در دل خـیـمه بـیـائـیـد همه جـمع شـوید            همه را سیر ببینم که سفر نزدیک است

مـادرم زودتـر از مـا زده خـیـمـه اینجـا            چـقـَدَر بوی گل یاسِ پـدر نزدیک است

تا سری هست به سجده بگذارید امروز            لحـظـۀ بال درآوردن سـر نزدیک است

گریه‌ای کرد و غریبانه به زینب فرمود:            دخترم پیش تو باشد که خطر نزدیک است

گـفت آسـوده بخـوابـید هـمین شب‌هـا را            وقت بیداری شب تا به سحر نزدیک است

گـریه کرد و به عـلـمدار اشاره فرمود:            که فدای تو شوم درد کمر نزدیک است

بر سر و روی یتیمان حسن دست کشید            گفت قاسم که: عمو مرگ مگر نزدیک است؟

قد و بالای جـوانش جگـرش را سوزاند            ای خدا صبر بده، داغ پسر نزدیک است

در سرم پیچیده باری، های و هوی کربلا            می‌روم وادی به وادی رو به سوی کربلا

می‌روم افتان و خیزان، از دل بن‌بست‌ها            جاده‌ای پـیدا کنم تا جـست‌‌و جـوی کربلا

تشنگی می‌بارد از ابرِ سـترون، می‌روم            تا بنـوشـم جـرعـه آبی از سـبـوی کربلا

ترسم این بیراهه‌ها با خویش مشغولم کنند            «بر دلـم تـرسـم بـمـاند آرزوی کـربلا»

من نمی‌دانم کی‌ام یا از کجایم، هرچه هست            آب‌رو مـی‌آورم از خـاک کــوی کـربـلا

مانده در گوشم صدای پای هَل مِن ناصری            خواهم اکنون تا شوم لـبیک‌گـوی کـربلا

بغض تاریخم، نباید در خودم ویران شوم            بـایـد آوازی بـخـوانـم بـا گـلـوی کـربـلا

در سرم شوری دگر برپاست، شمشیرم کجاست؟            «بر مشامم می‌رسد هر لحظه بوی کربلا»